Wielka Piramida

Piramida Cheopsa, będąca 7 Cudem Świata, do dziś pozostaje tajemnicą dla wielu naukowców. Nie do końca jest pewne kto i kiedy tak naprawdę wybudował Wielką Piramidę. Według nauki ta niezwykła budowla została wzniesiona ok. 2560 r. p.n.e, za czasów panowania IV dynastii faraonów. Obecnie razem z piramidą Chefrena i Mykerinosa stonowi kompleks piramid w Gizie.

Każdy z boków Wielkiej Piramidy jest prostopadle ułożony względem jednego z czterech kierunków świata: północnym, południowym, wschodnim i zachodnim, a sama piramida stoi na centralnym punkcie osi Ziemi. Południk biegnący przez piramidę jest najdłuższym biegnącym przez ląd. Dzieli on jednocześnie morza i kontynenty na dwie równe części. Sposób rozmieszczenia piramid względem siebie, łudząco przypomina układ trzech centralnych gwiazd należących do konstelacji Oriona.

Długość boku podstawy piramidy Cheopsa wynosi 230 m, wysokość budowli - 146,6 m, natomiast kąt nachylenia ścian bocznych 51°50'.

Bloki kamienne, z których została zbudowana Wielka Piramida ważą średio 2.5 tony (niektóre źródła podają, że największe nawet 70 ton), gdzie cała budowla składa się z ponad 2,5 mln takich bloków, o łącznej wadze 6-7 mln ton. Po zakończeniu budowy cała piramida została obłożona delikatnym wapieniem z Tury, który niestety nie zachował się do dnia dzisiejszego.

Grecki historyk Herodot, w utworze „Dzieje” dostarcza nam wiele informacji sprzecznych z naukową tezą dotyczącą budowy Wielkiej Piramidy. Na podstawie informacji uzyskanych od miejscowej ludności oraz po dogłębnej analizie tekstów historycznych, Herodot obliczył, że budowa piramidy zajęła 20 lat. Z matematycznych obliczeń wynika, że aby tego dokonać na każdy śednio 2,5-tonowy blok było przeznaczone tylko 30 sekund.

Biorąc pod uwagę, fakt, że podczas budowania Wielkiej Piramidy, Egipcjanie nie znali jeszcze koła, nasuwa się stwierdzenie, że ukończenie tak wielkiego projektu za pomocą tak prymitywnych narzędzi w tak krótkim czasie jest niemal niemożliwe.

W 1850 roku, w ruinach świątyni Izydy, odnaleziono tzw. „Stellę Dziedzictwa” - tablicę zawierającą szereg zapisków dotyczących dokonań faraona Cheopsa. Obecnie można ją podziwiać w Muzeum Egipskim w Kairze. Napis na Stelli głosi, że Cheops wzniósł „dom Izydy, Pani Piramidy, obok domu Sfinksa”. Nie ma najmniejszego śladu dotyczącego budowy Wielkiej Piramidy, co wg. współczesnych archeologów zostało uznane za największe dokonanie faraona. Naukowcy orzekli, że jest to fałszerstwo, które musiało powstać po śmierci Cheopsa, ponieważ jak powszechnie środowisko archeologiczne twierdzi, Sfinks powstał dopiero po wzniesieniu Wielkiej Piramidzie.

Na potwierdzenie, że faraon Cheops był twórcą Wielkiej Piramidy nie ma żadnych przekonujących dowodów. W Wielkiej Piramidzie nie ma żadnych inskrypcji sławiących imię budowniczego. W rzeczywistości istnieją jedynie dwa elementy, z których środowisko archeologów mogło wywnioskować, że to faraon Cheops jest budowniczym piramidy. Pierwszym dowodem jest zapis Herodota, mówiący o tym, że piramidę zbudował Cheops. Tylko, że „Cheops” to zapis grecki, po egipsku oznacza on Chufu. Drugim „dowodem” jest inskrypcja z jednej z komór odciążających w komorze króla. Odkrył ją niejaki Howard Vyse, brytyjski oficer gwardii, który przybył do Egiptu w grudniu 1835 roku. Zafascynowany zagadką Wielkiej Piramidy przyłączył się do włoskiego kapitana Giobanniego Battisty Caviglio, z którym po paru miesiącach współpracy się pokłócił. Howard Vyse wiedział o pewnym przejściu, które 72 lata przed nim odkrył brytyjski dyplomata Nathaniel Davison. Przy końcu Wielkiej Galerii znajdowała się dziura, prowadząca do najniższej z tzw. „komór odciążających”. Vyse i jego naczelny inżynier Perring, przy pomocy materiałów wybuchowych zrobili dziurę w bloku skalnym znajdującym się ponad „komorą Davisona”. Z kolejnymi wybuchami odkrywali kolejne komory, które ochrzczono nazwiskami Wellingtona, Nelsona, lady Arbuthnot oraz Campbelle. Howard Vyse wysłał w świat wiadomość, że w najwyższej komorze znalazł inskrypcje, na której widniało imię Hwfw (Chufu). Dopiero amerykański orientalista Zacharia Sitchin, na podstawie dat i zapisków z dziennika Vyse'a oraz błędu ortograficznego w imieniu faraona Chufu, zdemaskował to oszustwo. Vyse znał tylko podstawowe dzieła na temat hieroglifów - wydaną w 1828 roku książkę „Materia hieroglyphica” autorska Johna Gardnera Wilkinsona, w której imię „Chufu”, co się później okazało, było napisane z błędem.

Na ten temat Sitchin pisze:

„Na pytanie to odpowiedział osobiście jeden z bezpośrednich sprawców, mianowicie Perring, w swojej książce na temat piramid w Gizie. Pisze w niej, że farba, jakiej używano do wykonywania staroegipskich inskrypcji 'była sporządzona z czerwonej ochry, zwanej przez Arabów moghrah, która nadal jest jeszcze w użyciu [...] rysunki na kamieniach zachowały się tak doskonale, że nie sposób poznać, czy powstały wczoraj, czy też przed trzema tysiącami lat'.”

W Wielkiej Piramidzie nie ma żadnego śladu hieroglifów, żadnych posągów, ani żadnych inskrypcji, potwierdzających wybudowanie piramidy przez Cheopsa. Jedna jedyna statuetka mająca przedstawiać faraona Cheopsa ma ok. 5 cm, jest zrobiona z kości słoniowej i obecnie znajduje się w Muzeum Egipskim.

Aktualna wiedza o pomieszczeniach znajdujących się w piramidzie Cheopsa jest niekompletna. W 1986 roku, dwaj francuscy architekci Jean-Patrice Dormion i Gilles Goidin przy pomocy elektronicznych detektorów odkryli w piramidzie puste przestrzenie. Po uzyskaniu zgody Egipskiego Departamentu Wykopalisk, przepuścili mikrosondy przez warstwę kamienia grubości 2,5 m. Pod korytarzem wiodącym do komory królowej napotkali na pomieszczenie o szerokości 3 m i długości 5,5 m. Drugie pomieszczenie odkryto za północno-zachodnią ścianą komory królowej.

Kliknij, aby powiększyć

Nie tylko francuzi szukali ukrytych pomieszczeń w piramidzie Cheopsa. Japończycy, 22 stycznia 1987 roku, do swoich badań użyli radaru, potrafiącego prześwietlić różne rodzaje kamienia. Zespół specjalistów z Uniwesytetu Waseda, składający się z profesora egiptologii, profesora architektury, doktora geofizyki oraz grupy elektroników, prześwietlili cały obszar na południowej stronie Wielkiej Piramidy oraz Sfinksa. Wyniki badań wykazały istnienie w piramidzie Cheopsa całego labiryntu korytarzy i pustych przestrzeni. Na północny zachód od komory królowej oraz na południowy zachód od zasadniczej osi Wielkiej Galerii wykryto duże pomieszczenia. Badania wykazały istnienie na południe od Wielkiej Piramidy, jamy o długości 42 m, która wydaje się przechodzić pod piramidą. Dziś już wiadomo, że jest to pomieszczenie z drugą barką słoneczną.

Wielka Piramida wg. „Misji Faraon”

„Piramida Cheopsa jest budowana po to, żeby stała się kluczem albo bramą do wszechświata. Budowano ją w konkretnym celu żeby służyła jako przesłanie, jako kontakt z wszechświatem a zwłaszcza, żeby był kontakt z Drugą Ziemią.”

Seans nr 2, Wrocław, 11 wrzesień 2001

„Najważniejsze, to żeby ludzie uwierzyli... to, że Piramida Cheopsa jak i inne budowana była tylko częściowo ludzką ręką. Tak naprawdę całą pracę ciężką wykonali oni i tę właśnie zagadkę chcieli pozostawić następnym pokoleniom, które się pojawią i zechcą uwierzyć. Przekazywali też, że istoty zamieszkujące na Atlantydzie nie zginęły, wszyscy zostali uratowani, ewakuowani i rozwiezieni po różnych zakątkach ziemi. Bardzo dużo, to co mówili, osiedlało się w Egipcie.... Byli to bardzo światli ludzie, wybrani z najlepszych z drogi ewakuacji z planety, która uległa zagładzie i trzeba było ewakuować tamte istoty.”

Seans nr 2, Wrocław, 11 wrzesień 2001