Istnieje hipoteza, że na krańcu naszego Układu Słonecznego znajduje się planeta, której istnienia jak dotąd nie udało się potwierdzić. Hipotetyczne ciało niebieskie znajdujące się za Pasem Kuipera - Planeta X, utożsamiana z mitologiczną planetą Nibiru. Niektóre źródła donoszą, że planeta jest 4 krotnie większa od Ziemi, a jej obecność powoduje grawitacyjne anomalie wśród innych ciał niebieskich. Planeta X ma eliptyczną orbitę o niezwykle długim obiegu trwającym 3600 lat.
Przelatując co pewien czas w pobliżu Ziemi, doprowadza do nieodwracalnych zmian klimatu, objawiających się wzmożoną aktywnością wulkanów, trzęsieniami ziemi oraz falami tsunami. Ostatni raz była w pobliżu Ziemii 3600 lat temu, podczas wyjścia Żydów z Egiptu oraz 7200 lat temu podczas potopu Noego. Według podawanej długości okresu orbitalnego oraz dat poprzednich katastrof, kolejny przelot w pobliżu Ziemii będzie miał miejsce w 2012 - 2014 roku.
W 1981 roku została podana do publicznej wiadomości informacja o dziwnych zakłóceniach mających wpływ na Uran i Neptun.
14 listopada 2003 roku, Mike Brown, David Rabinowitz oraz Chada Trujillo z California Institute of Technology, przy pomocy 120-centrymetrowego teleskopu znajdującego się w Obserwatorium Palomar, niedaleko San Diego, zaobserwowali nieodkrytą jak dotąd planetoidę. Nowy obiekt, na część bóstwa oceanu z wierzeń Inuitów, nazwali Sedną. Sedna, krąży wokół Słońca po mocno wydłużonej eliptycznej orbicie, pod kątek 12 stopni do płaszczyzny ekliptyki, a jeden obieg wokół Słońca zajmuje jej 12 tys lat. Wiele osób utożsamia Sednę z Planetą X.
Według starożytnych kultur, planeta Nibiru jest zwiastunem wielkich zmian oraz nadejście nowej ery.
„Coś nieznanego, poza najdalszym zasięgiem znanego Układu Słonecznego oddziaływuje na planety Uran i Neptun. Grawitacyjna siła zaburza dwie, gigantyczne planety powodując niezgodności na ich orbitach. Siła sugeruje obecność oddalonego i niewidocznego dużego obiektu, czyli długo szukanej dziesiątej planety. Astronomowie są tak pewni istnienia nowej planety, że od razu ją nazwali „Planeta X - dziesiąta planeta”.”
„Dwunasta Planeta”
Rosyjski naukowiec i dziennikarz, Zecharia Sitchin, w pierwszej ksiądze z cyklu „Kroniki Ziemi” przedstawił teorię o istnieniu Planety X - Nibiru. Teoria ta powstała po dogłębnej analizie i interpretacji mitów starożytnej kultury sumeryskiej, asyryjskiej, babilońskiej, a także Starego Testamentu.
Zagadkę dla autora, stanowiło źródło szybkiego rozwoju człowieka i jego cywilizacji. Przykładem tutaj może być Homo sapiens(człowiek rozumny), który pojawił się z nikąd i wyparł człowieka neandertalskiego. Także wysoko rozwinięte cywilizacje tj. Egipt, Grecja, Rzym, czy Sumerowie wg. powolnego procesu ewolucji człowieka nie mogły powstać z dnia na dzień, bez jakiegokolwiek prekursora.
Sumerowie, twierdzili że swoją cywilizację zawdzięczają bogom, mieszkającym na dwunastej planecie Nibiru. Annunaki(z sumeryjskiego „ci, którzy przybyli z nieba”), byli uważani za twórców współczesnego człowieka, który według Sumerów powstał za pomocą inżynierii genetycznej. Nauczyli ludzi rolnictwa, rybołówstwa oraz hodowli zwierząt.
Sumerowie uważali, że w skład naszego Układu Słonecznego wchodzi dwanaście planet, wliczając Księżyc, Słońce oraz macierzystą planetę Nibiru.
Według starożytnych cywilizacji, planeta Nibiru została przechwycona przez nasz Układ Słoneczny. Cykliczne przebycie obiegu przez planetę Nibiru zaburza orbitę innych planet, a czasem prowadzi do kolizji. Rozpad planety Tiamat było efektem spotkania się tych dwóch planet, w czego efekcie powstała obecna Ziemia i Księżyc. Inne przejście spowodowało na Ziemi gigantyczną powódź, opisaną w Starym Testamencie jako biblijny „Potop”. Nibiru dociera z kosmosu do Układu Słonecznego co 3600 lat.
„Planeta NIBIRU:
Zajmie skrzyżowanie nieba i ziemi.
Powyżej i poniżej nie przejdą;
Muszą czekać na niego.
Planeta NIBIRU:
Planeta, która świeci w niebiosach.
Utrzymujemy środkową pozycję;
Jemu będą oddawać cześć.
Planeta NIBIRU:
On jest tym, kto bez zmęczenia
Wciąż przechodzi przez środek Tiamat.
Niech nazywa się PRZEJŚCIE
Ten, który zajmuje środek.”
„Niebiosa opowiadają chwałę Boga,
Wykuta bransoleta głosi dzieło rąk jego [...]
A on jak oblubieniec wychodzi ze swej komnaty,
Raduje się jak bohater, biegnąc swą drogą.
Z jednego krańca niebios wychodzi
I biegnie do drugiego krańca.”
„Wielka planeta:
Z wyglądu jest ciemnoczerwona.
Dzieli niebo na dwie części
I wypływa jako Nibiru.”
„Gdy od pozycji Jowisza
Planeta przechodzi na zachód,
Nastanie czas bezpiecznego życia.
Błogi pokój spłynie na ziemię.
Gdy od pozycji Jowisza
Planeta się rozjaśni,
A znak Raka stanie się Nibiru,
Akad będzie opływać w dostatek,
Król Akadu wzrośnie w potęgę.
W czasie kulminacji Nibiru [...]
Kraje będą żyć w bezpieczeństwie,
Wrodzy królowie zachowają pokój,
Bogowie usłyszą prośby i modlitwy.”
„Kiedy planeta tronu nieba
rozjaśni się,
nastąpią deszcze i powodzie [...].
Gdy Nibiru osiągnie swoje perygeum,
bogowie obdarzą pokojem;
zmartwienia odejdą.
Rozwikłają się komplikacje.
Nadejdą deszcze i powodzie.”
„I stanie się w dniach ostatecznych [...]
Pan rozsądzać będzie narody
i rozstrzygać sprawy wielu ludów.
I przekują swoje miecze na lemiesze,
a swoje włócznie na sierpy.
Żaden naród nie podniesie miecza
przeciwko drugiemu narodowi.”
Uniwersytet w Kobe i Planeta X
Obecnie poszukiwaniami planety X zajmuje się m.in. Dr. Patrick Lykawka z USA oraz Prof. Mukai Tadashi z Japonii z Uniwersytetu w Kobe. 28 lutego 2008 roku naukowcy wydali publiczne oświadczenie, że wedle przeprowadzonych przez nich badań, na obrzeżach układu słonecznego może znajdować się legendarna planeta Nibiru. Według ich modelu planeta ma ok. 10 000 - 16 000 km średnicy oraz masę 30% do 70% masy Ziemi. Planeta ma krążyć wokół Słońca po orbicie na kształt elipsy nachylonej pod kątem 20-40 stopni. Szacowany przez nich okres obiegu Słońca wynosi 1 000 do 2 300 lat. Z racji niskich temperatuj planeta może być pokryta lodem, zestalonym amoniakiem oraz metanem. Naukowcy mają nadzieje, że wspólnym wisiłkiem Uniwersytetu Kobe, Tajwańskiego Narodowego Uniwersytetu Centralnego i Uniwersytetu Hawajskiego w przeciągu 10 lat doprowadzą do odkrycia planety.
Dr. Patryk Sofia Lykawka and Prof. MUKAI Tadashi of Kobe University have conducted a theoretical work on the origin and dynamical evolution of Trans-Neptunian objects (TNOs). The results strongly suggest the presence of a yet unknown massive planet in the Solar System. With the upcoming future sky surveys, we can expect the planet to be found within 5-10 years. The first TNO was discovered in 1992 orbiting in a region known as the Edgeworth-Kuiper belt, located beyond Neptune's orbit. Today, more than 1,000 TNOs have been found. Surprisingly, several TNOs possess unusually large eccentricities and/or high orbital inclinations, which are larger than that expected from standard theory of planetary system formation. The Edgeworth-Kuiper belt has also revealed other intriguing features. Based on numerical simulations of the orbital evolution of TNOs during the last 4.5 billion years, Dr. Lykawka and Prof. MUKAI have shown that a hypothetical planet in a distant orbit beyond Neptune, so-called Planet X, could explain the origin of the complex orbital structure of TNOs, including those objects in peculiar orbits. Planet X should have a perihelion distance of at least 80 AU (1 AU is approximately the mean distance between the Earth and the Sun), a semimajor axis of 100-175 AU, and an orbital inclination of 20-40°. The planet would take 1,000-2,300 years to complete an orbit around the Sun. Furthermore, the mass of Planet X is estimated at 0.3-0.7 times the Earth's mass. If Planet X is near perihelion approach at a distance of about 80 AU, it could appear as bright as Pluto, with an apparent 14.8-17.3 magnitude. Worth noting, under these circumstances the planet would be detectable by future dedicated surveys. The planet's diameter would be 10,000-16,000 km, which is comparable to the size of the Earth. In summary, having the physical and orbital characteristics described above, Planet X would very probably fulfill the conditions of the IAU planet definition, and thus it would be considered a new planet in the solar system.(The results of this research will appear in the Astronomical Journal, April issue, 2008.)